Informatievoorziening ontbreekt in begroting veiligheidshuizen
Ik zou graag willen stellen – met een toon van spijt uiteraard – dat informatievoorziening de sluitpost is van de begroting van ieder veiligheidshuis. In werkelijkheid is ze dat niet. Informatievoorziening is helemaal geen onderdeel van die begroting. En nu?
Een veiligheidshuis is een ketenorganisatie waarin professionals uit verschillende organisaties samenwerken. Dossiers worden opgebouwd, casusoverleggen vinden plaats, communicatie met cliënten en zorgaanbieders is dagelijkse kost. Kortom, heel veel informatie wordt opgebouwd, verwerkt en gedeeld. Als het goed is. Aan de professionals ligt het niet. Wel aan de systemen. We constateren dat er nog steeds geen goede ondersteunende systemen zijn. Er zijn commerciële softwarepakketten maar die zijn nooit specifiek voor de veiligheidshuizen ontwikkeld en hebben dus hun beperkingen.
Het ministerie schiet te hulp en ontwikkelt GCOS, het Generiek Casus Ondersteunend Systeem. De eerste versie is bijna gereed maar biedt nog lang geen volledige functionaliteit. Toch staat een groot aantal veiligheidshuizen al te trappelen om hier mee te werken. In november starten de eerste pilots en in februari 2011 de eerste uitrol. Andere veiligheidshuizen wachten liever tot 1 januari 2012 als de volledige GCOS-functionaliteit beschikbaar komt. Maar GCOS wordt bepaald niet ‘turn-key’ opgeleverd. Ieder veiligheidshuis moet zelf zorgdragen voor de implementatie.
Ondersteuning bij de ingebruikname is gewenst
Zo’n implementatie vraagt om een geoliede projectorganisatie. Het gaat namelijk niet alleen om de technische inrichting, het gaat juist ook om de medewerkers die er mee moeten werken. Het gaat om opleiding, begeleiding, procesinrichting en samenwerking. Deze organisatorische en procedurele invoering vergt volledige zelfredzaamheid, met kennis van het systeem, kennis van de processen, kennis van de professionals en kennis van alle betrokken ketenpartners. De professionals kunnen dat helemaal zelf gaan doen naast hun reguliere taken. Dat dit tot ‘productieverlies’ leidt wordt voor lief genomen. En dat ieder veiligheidshuis zelf dit wiel gaat uitvinden ook. Het lijkt me meer voor de hand liggen om hier ondersteuningsteams voor in te richten, met inhoudelijke kennis en professionele projectleiding en – begeleiding. De inzet van zulke ondersteuningsteams lijkt haast onvermijdelijk om tot een vlotte en probleemloze invoering van GCOS te komen.
Wie gaat dat betalen?
En daar zit mijn verbazing. Nergens zie ik in de begrotingen voor 2011 (en verder) een budgetpost opgenomen voor de invoering van een informatiesysteem als GCOS. En evenmin zie ik een budgetpost voor het beheer en onderhoud van een dergelijk systeem. Er wordt door het ministerie, het OM en de VNG druk gestudeerd op structurele financiering van de veiligheidshuizen. Er is in dit kader ook veel aandacht voor het inzichtelijk maken, in casu het meetbaar maken, van de toegevoegde waarde van de veiligheidshuizen. Daarvoor moeten de veiligheidshuizen wel beschikken over een adequaat informatiesysteem als GCOS en dús budgetten om het te implementeren en door te ontwikkelen.
Informatievoorziening is een serieus vraagstuk binnen de veiligheidshuizen. De vraag die ik mijzelf – en de sector – stel is waarom informatievoorziening dan geen serieuze positie in de jaarlijkse begrotingen en uitvoeringsplannen heeft. En nu?
